مزایا و معایب استفاده از هالوژن در ساخت تجهیزات ساختمانی

افزودن هالوژن (فلورین، کلر، برم، ید) به پلاستیک و سایر محصولات پلیمری باعث افزایش نقطه اشتعال می شود. مزیت آن این است که نقطه اشتعال بالاتر از مواد پلیمری معمولی است و نقطه اشتعال آن ها حدود 300 درجه سانتی گراد است. هنگام سوختن، گازهای هالوژنه (فلوئور، کلر، برم، ید) منتشر می کند که به سرعت اکسیژن را جذب می کند و در نتیجه آتش را خاموش می کند. اما عیب آن این است که وقتی غلظت گاز کلر آزاد شده زیاد می باشد، دید ناشی از آن منجر به شناسایی نشدن مسیر فرار می شود و در عین حال گاز کلر بسیار سمی است و سیستم تنفسی انسان را تحت تاثیر قرار می دهد به همین خاطر امروزه هنگام ساخت کابل های مقاوم در برابر حریق و حرارت به هیچ وج از هالوژن استفاده نمی کنند.

علاوه بر این، گاز هالوژنی که از احتراق پلیمرهای حاوی هالوژن آزاد می شود، در صورت ترکیب با بخار آب، گازهای خورنده و مضر (هیدروژن هالید) تولید می کند که باعث خوردگی برخی از تجهیزات و ساختمان ها می شود. بازدارنده های شعله بروم دار مانند PBB، PBDE، TBBPA پرمصرف ترین بازدارنده های شعله هستند که عمدتاً در صنایع الکترونیک و برق مورد استفاده قرار می گیرند، از جمله: برد مدار، کامپیوتر، پیل سوختی، تلویزیون و چاپگر و کابل اتو و غیره. این مواد ضد شعله حاوی هالوژن هنگام سوختن دیوکسین تولید می‌کنند و می‌توانند سال‌ها در محیط وجود داشته باشند یا حتی برای زندگی در موجودات تجمع کنند و تخلیه نشوند. بنابراین، بسیاری از شرکت های بزرگ بین المللی به طور کلی حذف کامل مواد حاوی هالوژن، مانند ممنوعیت استفاده از بازدارنده های هالوژن در محصولات خود را ترویج می کنند.